Dromen over grote cappuccino’s

Cappuccino_at_Sightglass_Coffee.jpgwoensdag 01 mei 2019 20:57

Zodra ik ervaren mederaadsleden spreek, dan is een veel gehoorde opmerking: “Het is nog wel rustig, de echte drukte moet nog beginnen.” En elke keer wanneer ik dat hoor, schiet ik een beetje in de stress. De echte drukte moet nog beginnen… Voor mijn gevoel neemt het raadswerk nu al best veel tijd in beslag.

Voor mijn gevoel ben ik in een soort constante modus met het gemeenteraadswerk bezig. Niet alleen door het lezen van stukken, met mensen in de gemeente in gesprek te gaan, of met collega-raadsleden, informatie op te zoeken over de taken van een raadslid, een gesprek met de griffier in te plannen om extra informatie in te winnen, mails te lezen, blogs te schrijven. Ook niet door het intensief bestuderen van de site van de vereniging van Nederlandse gemeenten  of op zoek te gaan naar een goede training die mij kan helpen een nog beter raadslid te worden. Die drukte zit ‘m nu vooral in mijn hoofd.
 Ik heb jarenlang in de horeca gewerkt, en als ik dan van werkplek ging veranderen, droomde ik  de eerste weken over het maken van hele grote cappuccino’s, gasten die heel ingewikkeld deden, waardoor ik ze niet kon helpen, wijnglazen, heel veel wijnglazen die stukvielen. En dat gevoel heb ik nu ook. Het dromen ’s nachts lijkt mee te vallen, maar overdag ben ik steeds bezig met de vragen wat er nodig is om me goed voor te bereiden op de raadsvergadering en om mijn werk als raadslid goed te doen. Alsof er allemaal puzzelstukjes zijn, en ik nu de puzzel aan het leggen ben, de hele dag, zo’n puzzel van 1000 stukjes waar de bovenkant alleen maar uit een blauwe lucht bestaat. Nu vind ik puzzelen best  leuk, dus het voelt ook niet als straf om daar mee bezig te gaan. Maar het vergt wel de nodige energie en denkwerk.

Toch, als ik terugkijk, weet ik dat ik die weken dromen over grote cappuccino’s nodig had om het bedrijf te leren kennen en mijn weg te vinden. Zo heb ik het nu nodig om de tijd te nemen die puzzelstukjes eerst goed te analyseren voordat ik de puzzel kan afmaken. Deze drukte in mijn hoofd is nodig om het werk te leren kennen, het geeft aan dat ik  aan het leren ben. Steeds beter krijg ik in beeld hoe ik er kan zijn voor de inwoners van het Westerkwartier, steeds meer inzichtelijk wordt het welke onderwerpen extra aandacht nodig hebben en welke vragen ik zou kunnen stellen aan het college om meer helderheid te krijgen of een gevoelig punt aan te stippen. Het wordt duidelijker hoe ik me verder kan ontwikkelen als raadslid en hoe goed contact met andere raadsleden van belang is voor een constructieve samenwerking. Steeds duidelijker wordt het zichtbaar voor me wat het betekent om een kaderstellende en controlerende taak te hebben, maar ook vooral hoe ik denk daar vorm aan te geven, vanuit mijn volksvertegenwoordigende rol.
Hoe ik dat zie, daar zal ik in de komende blogs meer over schrijven – als de puzzel nog wat verder af is en de cappuccino’s weer gewone vormen aannemen. Misschien moet de grote drukte nog komen, maar de voorbereiding daarop is, hoop ik, het halve werk!

Jacqueline Dijkstra-Helmholt

« Terug