Raadslid in crisistijd

Jaqueline vierkant.jpgwoensdag 25 maart 2020 10:00

Al veel mensen zijn me voorgegaan, er wordt momenteel veel geschreven over de tijd waarin we nu leven. Over de keuzes die gemaakt zijn en de keuzes die gemaakt moeten worden. Over de vreselijke beelden die voorbijkomen van overvolle IC’s en oververmoeide zorgverleners en politici. Daarnaast worden kritische vragen gesteld over beleid dat gevoerd wordt.
Maar ook zien we dat verschillende politieke kleuren niet langer van belang zijn, er wordt vooral samengewerkt.

Voor een raadslid is het, uiteraard, ook een bijzondere tijd. De raadsvergadering gaat anders dan normaal, als die al doorgaat. En veel onderwerpen die we zouden bespreken, maar die kunnen wachten, worden uitgesteld. Normaal lees ik in het interne systeem met regelmaat schriftelijke vragen die gesteld worden door mede raadsleden, maar nu is het rustig. Het lijkt soms wel of het werk voor de gemeenteraad stilstaat.

In de afgelopen week heb ik me vooral gefocust op hoe we het als gezin, maar hoe we het ook in het werk gaan redden. Naast mijn politieke leven werk ik in het onderwijs, dus ik heb een ‘vitale baan’. Mijn man werkt in de zorg, dus ook hij moet blijven werken. We kunnen dat beide vanuit huis doen, maar daar zijn ook onze twee kinderen van 7 en 5 jaar oud, die hun schoolopdrachten moeten doen, en soms ook gewoon met papa en mama een spelletje willen spelen.
Het was dus even zoeken naar structuur, dat geldt voor iedereen, neem ik zo aan. Mijn werk als raadslid stond daardoor dus  even stil. Dat betekent niet dat ik er niet aan dacht, integendeel. Ik kon alleen niet veel toevoegen én ik wilde dat ook niet. Want in deze tijd was het vooral aan het college en vooral aan de ambtenaren om hun werk te doen. Daar hadden en hebben ze het druk genoeg mee. Het was niet de tijd om politiek te bedrijven.
Van ambtenaren wordt er veel inzet verwacht deze dagen. En wat verdienen ze een groot compliment, nu ze met de snelle ontwikkelingen steeds weer moeten schakelen en zorgen proberen weg te nemen van bezorgde inwoners van de gemeente. Soms ook wetende dat niet alles opgelost kan worden, en dan dus alles op alles zetten om dat te doen, wat kan!

Dat neemt niet weg dat juist in deze tijd sommige zorgen groter worden. Bijvoorbeeld de zorgen over die kinderen voor wie het geen feestje is om thuis te zijn, daar waar de relatie met de ouders, of broers of zussen ingewikkeld is. Of zorgen om die jongere die vanwege autisme of adhd, of misschien zelfs een combinatie van beide, in de war raakt, niet weet hoe de rust in het hoofd te bewaren.
Ik maak me zorgen over ouders die het moeilijk vinden structuur te bieden aan de kinderen, niet uit onwil, maar uit onmacht. Of die ouders die nu niet gebruik kunnen maken van de hulp in de opvoeding die er anders wel is, en die ook zo nodig is. 
Gelukkig wordt er in het onderwijs ruimte geboden voor kinderen om naar school te komen, als het thuis niet meer gaat. Dat neemt niet weg dat er in veel huizen sneller ruzies en frustraties ontstaan, doordat men het huis niet uit kan, het met elkaar moet zien te rooien.
Ook maak ik me zorgen over de mensen die hun toekomst in duigen zien vallen.

Wat ik nu als raadslid kan doen? Vooral mijn zorgen uiten aan het college, dat hebben we als fractie dan ook gedaan, wetende dat het college dit ook deelt.
Wat mooi om te zien dat in onze samenleving deze zorgen ook gedeeld worden, en dat vanuit die zorg veel initiatieven worden opgezet om elkaar te helpen, naar elkaar om te zien. In dorpen en wijken doen mensen boodschappen voor buren en brengen kinderen plantjes naar eenzamen. In het land worden gezamenlijk mondkapjes verzameld en zetten veel mensen zich in om in de zorg te helpen, met of zonder ervaring.
Als raadslid wil ik ook u een groot compliment maken, voor de verbinding, de saamhorigheid die gezocht wordt en geboden wordt. Daarnaast wil ik u vragen om te blijven zorgen voor die verbinding daar waar het zo nodig is. Laat de fysieke afstand die we nu moeten hebben, reden zijn om geestelijke verbinding  aan te gaan. Laten we met elkaar om elkaar denken, waar we niet met een oordeel klaarstaan, maar met liefde om te helpen. En ik hoop en bid dat als deze crisis voorbij is, we die saamhorigheid, die verbinding die zo nodig is, in stand houden.

Gelukkig mogen we weten dat we het niet alleen hoeven te doen. We mogen rekenen op de hulp van onze Hemelse Vader, die er is, die er was én die zal komen. Ga in Gods vrede, wees gezegend en wees een zegen!!

« Terug